ΓΙΑΤΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ; ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ;
Η συζήτηση για τη Δημοκρατία έχει γίνει σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ τα τελευταία 50 χρόνια. Εμείς, οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ (dimokrates.gr) ΦΙΛΟΔΟΞΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ, μια ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΗ ΠΑΡΕΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, που θα νοιάζονται για το συνάνθρωπο και την Πατρίδα, που θέλουν την εναρμόνιση της σχέσης μεταξύ του προσωπικού και του δημόσιου, που επιδιώκουν τη συμμετοχική συσχέτιση της πολιτικής θεωρίας και πρακτικής.
Γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά τη σκοτεινή πλευρά της Χώρας. Μαζί μπορούμε να αναδείξουμε τη φωτεινή πλευρά της Ελλάδας. Παραφράζοντας τη ρήση του Ηρακλείτου «ο πραγματικός πολιτικός συνδέει ό,τι συγκλίνει και ό,τι αποκλείνει». Γιατί, εν τέλει, σε αυτή τη ζωή είσαι, ότι υπερασπίζεσαι!
Οι Έλληνες μετά την Μεταπολίτευση μεγάλωσαν σε ένα δημοκρατικό περιβάλλον, στο σχολείο, στη δουλειά, ακόμη και στην πολιτική. Θυμούνται μία κοινωνία που, ακόμη και με εξαιρέσεις, όχι μόνο τους άφηνε να λένε τη γνώμη τους, αλλά τους παρότρυνε και να διαφοροποιούνται από την καθεστηκυία λογική. Αυτό θέλουμε και για τις επόμενες γενιές.
Με λύπη παρατηρούμε ότι όσο περνάνε τα χρόνια οι δημοκρατικές αρχές και αξίες αποδυναμώνονται. Οι ατομικές ελευθερίες καθίστανται εργαλείο, αν όχι όπλο, στα χέρια της κυβέρνησης. Το Σύνταγμα της χώρας αλλοιώνεται αργά, σταθερά και βασανιστικά εις βάρος των πολιτών. Ολοένα και περισσότερες αποφάσεις της εκτελεστικής εξουσίας φλερτάρουν με τον απολυταρχισμό και τον αυταρχισμό.
Ο/Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπογράφει ως υπάλληλος, τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που συντάσσονται στο Πρωθυπουργικό γραφείο. Αν η Δημοκρατία μας έχει αλλάξει πολίτευμα, αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποφασιστεί από τους πολίτες και όχι από την πρωθυπουργοκεντρική εξουσία.
Η χώρα εξουσιάζεται από τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, ενίοτε εξωθεσμική.
Η Νομοθετική Εξουσία και το Κοινοβούλιο ξεθωριάζουν.
Οι εκπρόσωποι του λαού είναι αναλώσιμα κομμάτια στο παζλ της εξουσίας, χωρίς να αντιπροσωπεύουν τους ψηφοφόρους τους.
Ο διογκούμενος αριθμός των εξωκοινοβουλευτικών υπουργών και υφυπουργών στις κυβερνήσεις είναι δείγμα ότι οι βουλευτές είναι μόνο απλά αθροίσματα ψήφων στην Κοινοβουλευτική διαδικασία. Όταν η Βουλή συνεδριάζει, επικρατούν εισηγήσεις επί εισηγήσεων σε κενά έδρανα και ολομέλειες που εξελίσσονται σε κοκορομαχίες προς χάριν των δελτίων ειδήσεων της ημέρας. Αντί να γράφεται η Ιστορία της Δημοκρατίας στη Βουλή των Ελλήνων, εκφωνούνται κακογραμμένες ομιλίες για να κοπούν sound bites του ενός λεπτού, για να «γεμίσουν» δελτία ειδήσεων. Στην όλη «δημοκρατική» κοινοβουλευτική διαδικασία απουσιάζει η βούληση των πολιτών. Η διαβούλευση είναι προσχηματική.
Η Νομοθετική Εξουσία και το Κοινοβούλιο επίσης χαίρουν οριακής εκτίμησης, όχι μόνο από τους πολίτες, αλλά και από τους ίδιους τους Πρωθυπουργούς. Εισηγήσεις επί εισηγήσεων σε κενά έδρανα και ολομέλειες που εξελίσσονται σε κοκορομαχίες προς χάριν τρων δελτίων ειδήσεων της ημέρας.
Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), η κατ’ ευφημισμόν «4η εξουσία», αντιμετωπίζουν τεράστια οικονομικά προβλήματα λόγω της έλλειψης εσόδων από τη χειμαζόμενη διαφημιστική αγορά και των δακειακών υποχρεώσεών τους. Τα προηγούμενα χρόνια, τα διαφημιστικά έσοδα προσέδιδαν κάποια ανεξαρτησία και κάποιο ίχνος αντικειμενικότητας στα ΜΜΕ. Πρόσφατα όμως έχουν παραδοθεί -άνευ όρων- στις κρατικές επιχορηγήσεις και τις συνεπακόλουθες κρατικές καθοδηγήσεις. Σήμερα τα ΜΜΕ επιδίδονται σε μια -πρωτοφανή για τη λειτουργία της Δημοκρατίας- προπαγάνδα για όποιο θέμα επιλέγει η κυβέρνηση να «πείσει» τον πολίτη.
Η σημερινή πραγματικότητα της ενημέρωσης των πολιτών είναι η μετάδοση της κυβερνητικής «απόλυτης αλήθειας» από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, και η αναπαραγωγή «ειδήσεων» μέσα από τα αναξιόπιστα και διχαστικά social media. Το πολιτικό σύστημα και τα «υπάκουα» ΜΜΕ καλλιεργούν το φόβο στους πολίτες, για να υποδείξουν ότι σωτηρία είναι μόνο η μονολιθική αλήθεια της κυβέρνησης.
Αποτέλεσμα; Ο θάνατος της κριτικής σκέψης. Από την έρευνα για τη μοναδική αλήθεια έχουμε οδηγηθεί στον καταναγκασμό της μιας άποψης των «ειδικών». Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνο στην Ελλάδα, αλλά έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρο το Δυτικό Κόσμο.
Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν κρίση ταυτότητας και ένα βαθιά διχασμένο λαό. Η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι, χωρίς να γνωρίζει τί και πού θέλει να πάει. Η Κίνα και η Ρωσία βρίσκονται υπό τον έλεγχο δεσποτικών καθεστώτων, που δεν επιτρέπουν την έκφραση διαφορετικής άποψης. Ενώ στην Αφρική, ο αγώνας για επιβίωση καθιστά τι συζητήσεις αυτού του τύπου πολυτέλεια.
Στον κόσμο που φιλοδοξούμε να ζήσουμε εμείς, αλλά κυρίως οι επόμενες γενιές, η απαίτηση για ατομική ελευθερία και συλλογική σύμπραξη επιβάλλει τον επαναπροσδιορισμό των σχέσεων πολίτη και πολιτικής. Αν δεν θέλουμε να καθορίζουν τις αποφάσεις για τις ζωές μας αλγόριθμοι, παράγωγα τεχνητής νοημοσύνης, αυθαίρετη λογοκρισία, καταπάτηση της ιδιωτικότητας, πρέπει να αποδείξουμε με πράξεις πως νοιαζόμαστε για τον άνθρωπο και τις θεσμικές κατακτήσεις που μεσολάβησαν αιώνες και θυσίες για να επιτευχθούν.
Μηδενικός έλεγχος της εξουσίας είτε γιατί η Δημοκρατία αποδυναμώνεται από εξωθεσμικά κέντρα ή τεχνολογικές εξελίξεις σημαίνει δύο μέτρα και δύο σταθμά, σημαίνει λάθος αποφάσεις, σημαίνει λάθος πορεία. Όσο η εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια μιας ελίτ, ενός ατόμου και των εξωθεσμικών συμβούλων του, τόσο οι ατομικές ελευθερίες και η συλλογική Δημοκρατία θα υποφέρουν.
Θέλουμε καλύτερο αύριο για εμάς και τις επόμενες γενιές. Θέλουμε τον επαναπροσδιορισμό της ατομικής ευθύνης, της συλλογικής προσπάθειας, των συλλογικών στόχων. Θέλουμε ένα αντιπροσωπευτικό, πολυσυλλεκτικό, συμμετοχικό, σύγχρονο πολιτικό σύστημα.
Γι’ αυτό επιλέξαμε την ενέργεια και τη δράση.
Γι΄ αυτό επιλέξαμε να ονοματοδοτήσουμε την Κίνησή μας «Δημοκράτες». Γιατί αυτή είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά της Ελλάδας στον κόσμο.